Doğum Hikayem

Her annenin bir doğum hikayesi vardır. Benimki de bana has, bana özel.

Sıcak kavurucu bir ağustos ayıydı benim zamanım. Bir hava bu kadar sıcak olabilir miydi diyordum yoksa biri içime ekmek fırını mı yerleştirmişti. Sonlara doğru sıcaktan olsa gerek tüm vücudum şişmeye başladı. Sona yaklaştıkça yürümeye dahi zorlanıyor, hamilelikte başlayan kansızlığım yüzünden nefes almakta zorlanıyordum. Son iki haftayı oldukça zor geçirdiğimi hatırlıyorum.

Ve o büyük gün. Öncesindeki gece sıcaktan ve korkudan uyuyamamıştım. O kadar korkuyordum ki sanki yarın ölecektim. Sabah erkenden kalktım ve moral depolamak üzere kuaförün yolunu tuttum. Sözüm ona fotolarda fönlü saçlarımla boy gösterecektim.

Eve 3 kişi dönmek üzere evden ayrıldık ve hastanenin yolunu tuttuk. Hastaneye vardığımızda odamız süslenmeye başlamıştı. Vakit gitgide yaklaşıyordu. Doğum öncesi en net hatırladığım annemin bana tedirgin bakan gözleri ve çok sevdiğim doktorum Burcu Saygan Karamürsel'in cesaret verici bakışları, telkin edici, yatıştırıcı sözleriydi. Vakit geldiğinde annemle son birkez bakıştık, biliyordum arkamdan ağlayacaktı o yüzden ben tuttum kendimi. Ama öyle ihtiyacım vardıki sarılıp hüngür hüngür ağlamaya. Eşimle vedalaşmadım çünkü önceden bebeği birlikte karşılama kararını almıştık. O da ameliyathanenin yolunu tuttu benimle birlikte. Ameliyathaneye girmeden önce  bundan 5 sene önce kaybettiğim babamın beni izlediğini hissettim. O an bir güç geldi ve babamın akıllı ve cesur kızı olarak girdim doğuma.

Ve o mutlu an. Bebeğimin benden ayrılışını hissettiğim an gözlerimden akan yaşlara hakim olamadım. Benden ayrıldığına üzüldüm biran. Garip bir duyguydu. Eşimin 'Burcu çok tatlı, tombik bişey' dediğini hatırlıyorum. Hemen temizleyip, giydirip yanıma verdiler. Hayatımın en güzel dakikalarıydı. Sıcacık yanağını yanağıma dayandığında herşeye değersin dedim. O andan sonra hayat sıfırlanmıştı sanki. Daha önce nasıl bir hayat yaşamıştım inanın hatırlamıyorum...



22 yorum:

  1. Harika bir yazı olmuş...Gözlerim dolarak okudum...Allah sizi hiç ayırmasın inşallah...Mutluluğunuz hep yavrunuzu ilk gördüğünüz an ki gibi daim olsun...Sevgiler...egegelini.blogspot.com

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. Darısı sağlıkla başınıza olsun. Takipteyim ben de. Sevgiler

      Sil
  2. çok güzel bir hikaye şükretmek için çok sebebimiz ar aslında

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet hayattaki en önemli şey, en büyük zenginlik sağlık

      Sil
  3. ne güzel anlatmışsınız. rabbim mutluluğunuzu hep daim etsin.

    YanıtlaSil
  4. ayy bende kendi hikayemi hatırladım hemen, benzer şeyler yaşamışız, benim eşim de yanımdaydı doğumda :) Tabi o fönlü saçlarrdan pek eser kalmamıştır diye düşünüyorum doğum sonrası :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Doğum sonrası kafamın içine kadar terlediğim için fön falan kalmadı. Hayatımda böyle terlediğimi bilmem inanın

      Sil
  5. Ne güzel bir hikaye, harika bir yazı. Allah analı babalı büyütsün uzun ömürlü olsun. Ben de beklerim sevgiler
    http://eshayat.blogspot.com.tr/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler. Bloğunuza uğrayacağım. Sevgiler

      Sil
  6. Ne tatlı bir hikaye.. Allah bir ömür sağlıklı ve mutlu yaşamanızı sağlasın..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Cok tesekkurler guzel dilekler icin

      Sil
  7. Maşallah bebişinize :) çok duygusal ve duru bir yazı olmuş

    YanıtlaSil
  8. Tebrik ederim :) Bir ömür boyu şans yavrunuzla beraber olsun :)

    YanıtlaSil
  9. allah ayırmasın bu mutlu aileyi
    sabah sabah duygulandım babanızada allah rahmet eglesin topragı bol olsun ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim cümlemizi. Bloğunuza uğrayacağım muhakkak

      Sil
  10. her hikaye ayrı güzel. gözlerim doldu. hayatımızda yaşayacağımız en özel an sanırım.
    nihanvebebegi.blogspot.com.tr

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet gercekten oyle. Çok teşekkürler. Sizin de bloğunuz çok çok güzel

      Sil